Bir ruhun uyanışı

Sevgi ve güven ilişkisi

2010-06-12T11:09:00.003+03:00

Sevmeyi engelleyen temel nedenlerden biri de karşımızdaki insana duyduğumuz güvensizliktir. Çünkü insan güven duyduğu bir insana sevgisini rahatça akıtabilir.

İnsanı güvensizliğe iten sebepler nedir? İnsan neden bir başkasına güven duymaz? Bu soruların cevabını o insanın daha önce geçirdiği deneyimlerinde ve bu deneyimlerden ürettiği yargılarında aramak gerekir. Eğer bir insan ilişkilerinde karşı taraftan devamlı darbeler yemişse, çeşitli yargılar içinde olması da doğaldır. Ama bir ilişkiden vardığı yargıyı, bütün insanlara karşı kullanması ne kadar sağlıklıdır? Bir yargıdan başka bir yargıya geçiş.

Bir insanı güvensizliğe iten nedenlerin başında, onun, daha önceki ilişkilerinden getirdiği korkuları yatar. Bu korkular, aldatılma korkusu, terkedilme korkusu, sevgi alamama, aşağılanma vesaire olabilir. Bu tür korkular insanın, diğer insanlara yaklaşmasını engeller ve dolayısiyle onlara karşı içindeki sevgiyi çıkarmakta zorlanır. Böyle bir insan, girdiği ilişkilerde hiçbir zaman mutlu ve başarılı da olamaz. Sevginin akıtılmaması insanı zamanla daha da çok bunalıma iter.

Demek ki insanın sevgiyi yaşayabilmesi için ilkönce onu güvensizliğe iten korku engelini aşması gerekir. Bunun için önyargılarımızı bırakmalıyız. Korkunun yıkıcılığından kurtulup, sevginin yapıcılığına ulaşmanın yollarını aramalıyız.

Erol Yurderi

İçinde bulunduğunuz anı yaşamayı öğrenin

2010-06-02T18:00:00.003+03:00

“Geçmişi düşünmeden, anı değerlendiren, geleceği de kazanır.”

(Rehber Varlık)

Kafamızın sağlam olması büyük ölçüde, içinde bulunduğumuz anı ne kadar yaşayabildiğimize bağlıdır. Bir gün veya bir yıl önce neler olduğu, ya da, ertesi gün neler olabileceğinin önemi yoktur. Sizin var olduğunuz yer, içinde bulunduğunuz andır. Bu her zaman böyledir.

Ne var ki, çoğumuz birçok şeyi aynı anda dert etme sanatında ustalaşmışızdır. Geçmişteki sorunlarımız ve geleceğe yönelik endişelerimiz yaşadığımız ana hükmettikçe, biz de kaygılarla ve ümitsizlikle dolu bir bunalıma gireriz. Bu durumdayken hayattan zevk almayı, önceliklerimizi ve mutluluğumuzu ileri bir tarihe erteleyerek, gelecekte “bir günün” bugünden daha iyi olacağına inanmaya çalışırız. Ne yazık ki, şimdi bize geleceğe bakmamızı söyleyen zihniyet, bunu hep tekrarlar ve o “bir gün” bir türlü gelmez. Yaşam biz başka planlar yapmakla meşgulken, çocuklarımız büyür, sevdiğimiz insanlar bizden uzağa taşınırlar, kimi ölür, bedenimiz giderek biçim değiştirir; bu arada hayallerimiz uçup gidiyordur. Kısacası, hayatı ıskalıyoruzdur.

Çoğu insan hayatını, sanki gelecekte kullanacağı bir elbisenin provasıymış gibi yaşar. Oysa, hiç öyle değildir. Kimsenin yarın burada olacağına güvencesi yoktur. Sahip olduğumuz ve kontrol edebildiğimiz tek zaman, içinde bulunduğumuz andır. Aklımızı yaşadağımız ana verebilirsek, içimizden korkuyu atabiliriz. Bu korku gelecekte olabileceğinden kaygı duyduğumuz olaylardır... İleride parasız kalabiliriz, çocuklarımızın başı derde girer, yaşlanacak ve öleceğiz, diye duyduğumuz endişelerdir.

Korkuyla savaşmak için en iyi yol, dikkatinizi tekrar şimdiki zamana döndürmektir. Bundan böyle dikkatinizi bulunduğunuz yere ve o ana vermeye çalışın. Gayretinizin karşılığını fazlasıyla alacaksınız.

Kaynak: Ufak Şeyleri Dert etmeyin

Dr. Richard Carlson

Alkım Yayınları, İstanbul, 2006

Bilge kişi

2010-05-22T18:10:00.004+03:00

Bilge kişi su gibidir,

su ki, beslerken dört bir yönü,

yarışmaz, tartışmaz şunu, bunu.

Kibirsizce akar, seçmeden sağı solu,

bu yüzdendir ki, Yol’a uyumludur yolu.

İşte bilge kişi benzer şekilde,

yaşar, doğayla iç içe...

Düşüncesinde derin,

verirken tarafsız engin.

Konuşurken doğru,

ve yönetirken dürüst.

Gündelikte yeterli,

ve edimlerinde tutarlı.

Yeteneğince üretici,

fırsatlar kadar girişimci.

Ne kimseye üstün olma çabasında,

ne de kimse ona üstün.

Lao-Tse

“Tao Te Ching” (Yol ve erdem) adlı kitabından

An'da olmak

2010-05-16T16:25:00.010+03:00

AN’da yaşama ve herşeyi akışa bırakma, bilgeliğin getireceği inanç ve teslimiyetle mümkündür. Bu hal, her an idrak ve farkındalığın yaşandığı bir başka şuur halidir. Gerçek BÜTÜN içinde, ZAMAN’ın, SEVGİ’ye dönüştüğü an’dır. Dolayısıyla AN’da olmak, SEVGİ olmaktır, sevgi olarak akmaktır. Varoluşumuzun gerçeği de böyle olmak değil mi?..

Erol Yurderi

Gerçek şifa içimizdedir

2010-05-06T10:58:00.004+03:00

Şifa konusunda; piyasada yayınlanan kitapların çokluğundan, yakın çevremde gördüklerimden ve internette ki paylaşımlardan kendime göre çıkardığım bir sonuç var!.. Görüyorum ki insan, ruhsal ve bedensel sağlığına kavuşabilmek için gerçekte yapması gerekeni (ruhunu şifalandırmayı) bir kenara bırakmış, işin teknik tarafıyla uğraşıyor. Hiç kimse “Arınma nedir, nasıl yapılır? gerçek insan’a nasıl ulaşılır?” diye düşünmüyor. Halbuki ruhsal öğretilerin ve ona yardımcı olan bazı yararlı tekniklerin bizi götüreceği yer bu olmalıdır. Bütün dinsel ve ruhsal öğretilerin temelinde yatan ve herşeyi özetleyen bir cümle var, “Kendini bil!.” Biz kendimizi bilmekten, kendi içimize dönmekten uzaklaşıp, herşeyi, - şifayı - dışarıda arar olmuşuz!.. Günümüzde birçok insan öğrendiği tekniklerle ruhsal ve bedensel olarak kendisini şifalandırmaya çalışıyor. Halbuki, gerçek şifa içimizdedir. Bedene yönelik şifa, bir yere kadar bozulmuş olan dengelerin yerine getirilmesi açışından doğrudur ama, insan neden hastalandığını, hastalığının nereden kaynaklandığını genellikle düşünmemektedir. Halbuki hastalıklar, olumsuz duygu ve düşüncelerin sonucudur. Teknik şifadan bir çıkış yolu arayan insan, evrensel değerler ışığında dönüp kendisine bakmadıkça, düşünce ve duygularını gözden geçirip, gerekli içsel değişim ve dönüşümü yapmadıkça, hastalıkları tekrarlayacaktır. Dolayısıyla en büyük şifa, insanın kendini bilmesi, tanımasıdır. Bu tanıma çabası aynı zamanda insanın kendi özüne yaptığı yolculuktur da. Bunu gerçekleştiren insan, evrensel kanunlara uyum içinde olacağından, bedensel olarak da sağlık içinde yaşar. Teknik şifaya, - adı ne olursa olsun - hiçbir zaman ihtiyaç duymaz. Çünki, “Ruhen güçlü olanlar, bedenen de güçlü olurlar” diyor bir bilgi.

Kısaca, kendini tanıma yolunda ilerleyip sevgi’yi kendi içinde bulmuş ve evrensel yasalarla uyum içinde yaşayan bir insan, her zaman gerçek şifa içindedir. Böyle bir insan aynı zamanda sözleriyle ve eylemleriyle çevresini de şifalandırır. Şifa bulmak istiyorsak, bunun en kısa yolu kendimizi tanımaktan geçer diyorum.

Erol Yurderi

Doğru düşünceye ulaşabilmek

2010-04-21T16:07:00.004+03:00

Bütün bilgilenmelerin ve bilginin başı, düşüncedir. İnsanın çalışarak, deneyerek, kıyaslayarak elde ettiği "doğru düşünceler ve bilgiler", onun aklını meydana getirir. Böylece devamlı gelişen bu akıl sayesinde insan kendini daha iyi görebilir. Hislerini, sezgilerini, benini daha iyi sorgulayabilir. Ve iç dünyasında gerekli değişim ve dönüşümleri yaparak gelişimine hız katabilir.

İnsanın tecrübelerle elde ettiği bilgilerin, onun aklını meydana getirdiğini söylemiştik. Akıl bizim idare merkezimizdir. Gelişen bu akıl sayesinde insan, doğru ile yanlışı ayırdetmeye başlar. Bir şeyin doğru veya yanlış olabilmesi için, bir şeyi kabul etmek veya inkâr etmek gerekir. Başka bir deyişle, bir yargı gerektirir. Bu ayırdetme işlemini ise mantık yapar. Çünkü mantık, duygunun, bilginin ayırma ve onaylama merkezidir. Ayırdettiklerini ve onayladıklarını aklın ilgili merkezine gönderir. Mantık devamlı olarak yargılarla doludur. Bunlar, yargılar ve önyargılar olarak ikiye ayrılır. Yargıların doğru düşünceyi ulaşmaktaki önemi büyüktür.

Eğer mantığımızda çok fazla önyargı taşıyorsak, doğru düşünceye ulaşmakta da o ölçüde zorlanırız. Çünkü oluşturduğumuz bu önyargılar, bizim sağlıklı düşünmemizi engeller. Ve bunlar genellikle egomuzdan kaynaklanan düşüncelerdir. Bu tür düşünceler mantık süzgecinden geçmemiştir. Böyle durumda olan bir insan doğru düşünceye ulaşamayacağı için, vereceği kararlarda da hiçbir zaman adil olamayacaktır.

Bakın bu konuda bir rehber varlık; “Kararlarınızın adil olmasını istiyorsanız, önce peşin kararlı olmaktan kaçınınız.” Bir başka cümlede ise; “Peşin kararlı olmayınız. İşte sizi ençok yıkan budur. Peşin karardan vazgeçiniz. Ölçünüz, biçiniz, anlayınız, sonra karar veriniz.” demektedir.

Sonuçta doğru düşünceye ulaşabilmek için her zaman mantığımız kılavuzumuz olmalıdır. İnsan, herşeyi ilkönce mantığıyla ölçmeli ve sonra inanmalıdır. Sonuçta elde edeceğimiz doğru düşünceler ve bilgiler bizden doğru davranışlar olarak dışarı yansıyacaktır.

Şunu da iyi bilmeliyiz ki, "doğru düşünmek gerçek bir ibadettir."

Erol Yurderi

Güneş gibi olmak

2010-04-12T13:50:00.004+03:00

Güneşin ilk ışıkları dünyaya vurduğu zaman herşey hareket kazanır. Çünkü o herşeye hayat verir. Vazifesini her sabah hiç aksatmadan, karşılık beklemeden, bıkmadan, usanmadan yapar. İyi kötü ayırtetmeden ışığıyla her yeri sarar. Size dokunduğu zaman içinizi ısıtır, neşe ve sevinç verir. Ayrıca o bütün karanlıkları da aydınlığa çevirir.

İnsanın içindeki sevgi de böyledir. O sizde olduğu zaman, içinizden taştığı zaman, sizde herşeye, herkese hayat verirsiniz, tıpkı güneş gibi. Başkalarını ısıtır, dertlerine çare olur, içlerindeki karanlığı aydınlığa çevirmek için durmadan, bıkmadan verirsiniz ışığınızı. Ta ki, bir gün gelip, onlarda güneş olduklarını anlayıncaya kadar. Bu böyle sürüp gider tekâmüller boyu. Böylece güneşler çoğalır durur evrende, bir başka yere hayat vermek ve aydınlatmak için.

Haydi içimizdeki sevgiyi bulalım, güneş olalım!…

SİZ BİR GÜNEŞSİNİZ!…

Erol Yurderi

Böyle sevgiyi çok özledim

2010-04-04T14:26:00.008+03:00

Yaşamda sevgiye dayanan dostluklar, birliktelikler ve elelelikler kolay kurulmuyor. Hele bu devirde!.. İlişkilerin temeline HARÇ olarak konulması gereken SEVGİ, zaman içinde çelik gibi olması beklenirken, bir de bakıyorsunuz günün birinde toz haline gelivermiş!.

Elele olduğunu zanneden Can’lar, madde boyutunda nefis girdabına kapılıp, yaşanan tüm güzellikleri unutuvermiş. Bunun faturası da (ne yapalım biz insanız’a) çıkarılmış.

Ama varoluşun asıl hedefi, önce insan olmak ve daha sonra insan-üstünü bularak, gönül birliğine varmak değil mi?.

İnsan, her an sevgi ile nefes alan olmalı... Birbirini gönlünde duymalı... Bu sevgi buram buram kokmalı. Bunu gören diğer canlar da misk kokan bahçeye gelmeli.. Ben böyle sevgiyi çok özledim!..

Ama aklımızda olanı gönlümüze indirmedikçe vede yaşamadıkça, sevgiden bahsetmek ne derece doğru!. Önce sevginin sözde değil, gönülde olduğunu bilen olmalıyız.

Bir ruhsal rehber, “Siz şimdi aranızda öyle seviniz ki biribirinizi, Yaradan size sevgi ile baksın. Siz sevgiyi öyle pişiriniz ki aranızda, burcu burcu koksun da, kokusunu duyanlar koşsun aranıza” diyor. Ben böyle sevgiyi çok özledim…

Söylenildiği gibi, gerçek SEVGİ’ye ulaşmadan, SEVGİLİ’ye (Yüce Yaradan’a) kavuşmak mümkün değil!..

“O”, SEVGİDİR…

Erol Yurderi

Olduğumuz gibi görünmek

2010-03-29T11:58:00.028+03:00

Herbirimizin iç dünyasında bizleri yöneten ve aslında arıtılması gereken birçok duygu ve düşünce vardır. Toplum içinde değişik maskelerimizle bunları saklamaya, kendimizi olduğumuzdan farklı göstermeye çalışırız. Bu davranışımızın altında, bilgi yetersizliği, güven eksikliği, çıkarlarımızı korumak, kendimizi başkalarına beğendirmek, sevdirmek ve daha birçok neden yatar. Bu nedenlerden dolayı diğer insanların gerçek yüzümüzü görmelerini istemeyiz. Dış dünyaya karşı hep mükemmeli oynarız!. Her zaman sevgi doluyuzdur!.. Taa ki, günün birinde birisi gelip bizim nasırımıza basıncaya kadar. İşte o zaman gerçek yüzümüz, seviyemiz ortaya çıkar.

Bir bilge, “Bir insanın gerçek tekâmül seviyesi, her zaman ki göründüğü hali değildir. Karşılaştığı herhangi bir olayda kişi nereye kadar düşebiliyorsa, düştüğü yer, onun gerçek seviyesidir.” diyor. İnsanın görevi, bu seviyeyi devamlı yukarıya çekmek olmalıdır. Bir anlamda yükselmek, olgunlaşmak budur.

Evrensel yasalara göre elbet ki yaşantımızda karışıklıklar, engeller ve düşüşler her zaman olacaktır. Ancak o zaman, kendimizin nerede olduğunu görebiliriz, bilebiliriz. Hedefimiz; “sahte benimizin farkına vararak, onun esiri olmadan, gerekli değişim ve dönüşümü yaparak, gerçek benimize doğru yol almak” olmalıdır. Ne demiş sevgili Mevlâna; “Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol!..” Sonuçta olduğumuz gibi görünmeliyiz.

Erol Yurderi

Doğru olmak

2010-03-23T11:32:00.050+02:00

“Doğru olan hiçbir şeyden korkmaz; çünkü doğruların gözle görülmeyen orduları vardır. Doğru yoldan ayrılan kötülüğe anahtar, doğru yolda giden kötülüğe kilit olur.”

(Rehber Varlık)

Dünya yaşamında insanın olgunlaşabilmesi için mutlaka öğrenmesi gereken kavramlardan biridir doğruluk. Doğru olmanın yolu, ölçütü ise: “Yanlış hareket etmemek, hakikatleri ve gerçekleri saklamadan göstermek, yalan söylememek”tir. Doğruluk kavramı kendi içinde çok şey barındırır. “Doğru insan, kendini geliştirerek başkalarına faydalı olmaya çalışan, her yerde ve herşeyde hakkaniyetle davranan, yalan söylemeyen, dürüst, sevgi dolu, hizmeti seven, iyi bir insandır. Kendine güvenli, inançlı, insanlara gerçekleri korkmadan ve cesaretle söyleyendir.” Çünkü o, ilâhi nizamın çizdiği yoldan gidendir. Dolayısıyla “Doğruların gönlünde korkuya yer yoktur. Onlar, herşeyi iyi bilip doğru yaptıklarından, korkmaları için sebep bulamazlar.” diyor bir rehber varlık.

Gözyaşının, sevgisizliğin, açlığın, nefretin ve korkunun hüküm sürdüğü bir dünyada yaşıyoruz. Başkalarının hakkını alarak, kötü yoldan kazanç elde ederek yaşamlarını devam ettirmeye çalışanların sayısı yeryüzünde giderek çoğalmıştır. Sonuçta bu insanlar, doğru yoldan ayrılmış ve her kötülüğe anahtar olmuşlardır. Ayrıca, “Doğru olmayanlar rahatlıkla yalan söyliyebilirler. Onların dili kuvvetli, sözü doğruların sözünden daha inandırıcı olur. Fakat bu doğruları korkutmasın. Çünkü hak doğrularındır” deniyor. Bütün bunları durdurmak, kötülüğe kilit olmak için günümüzde daha fazla doğru insana ihtiyaç vardır. Çünkü insanlık sıkıntıdadır. Onun sıkıntılarını giderecek olan da yine insandır.

Ve yine biz insanlara şöyle sesleniyor rehber varlık; “Doğru bilen.. Doğru gören .. Doğru giden olunuz… Adınız sanınız doğru olsun!. Aslınız doğrudur çünkü.” Ve ayrıca ekliyor; “Doğrunun yolu engelsiz O’na gider.”

Erol Yurderi

İyilik

2010-03-22T18:10:00.007+02:00

İnsanı ruhen yükseltecek olan kavramlardan biri olan iyilik, insanın dünyada kazanacağı en büyük duygu ve zenginliktir. Yaşamak için varedilen insan, aslında hayır ve iyilik için de varedilmiştir.

İyiliği tarif edecek olursak; İyilik, hiçbir karşılık beklemeden, iyi niyet ve sevgi ile karşımızdaki insanın ihtiyaçlarını karşılayan, bir davranıştır.

Ayrıca, “İyilik ne kadar gizliyse o kadar hayırlıdır.” “Fedakârlık yapıyorsanız, yalnız gönlünüzde kalmamışsa, dilinize düşmüşse iş, o yine kendinizi düşündüğünüzdendir. İyilik yapıyorsanız sizde kaldıkça iyiliktir.” Dolayısiyle iyilik, karşılık beklemeden, gösterişe girmeden gizli yapıldığı zaman güzel ve değerlidir.

İyilik yapan kişi yeni değerler de kazanır. Bencillikten kurtulma ve verme alışkanlığı gibi. Ama iyilikte kazanılan en önemli şey ise, “gönülden vermeyi” öğrenmektir. Bir ruhsal bilgide; “Gönülden vermedikleriniz için bağışlanmak dileyiniz; çünkü o haksızca verdiğinizdir. Size huzuru getirecek olan, yalnız gönülden verdiklerinizdir. Gönülden dileyerek verenin verdiği, gerçek devâdır.” denmektedir.

Kur’an’ı Kerim’de bir ayet, “Kim bir mecburiyeti olmaksızın içinden gelerek iyilik yaparsa bu onun için daha hayırlı olur.” demektedir. (Bakara suresi:2/184)

İyiliğin insanda verme alışkanlığı oluşturduğundan söz etmiştik. Yine bu konuda Kur’an’ın bir ayeti şöyle diyor. “Sevdiğiniz şeylerden hayır için vermedikçe iyiliğe eremezsiniz. Her ne verirseniz Allah onu bilir.” (Ali imran suresi: 3/92)

Bütün dinlerin ve felsefelerin insanları iyilik yapmaya davet ettiğini bilinmektedir. Neden iyi olmak ve iyilik yapmak bu kadar önemlidir? Çünkü iyilik, karşı tarafı geliştirdiği gibi, yapanı da geliştirir. İyilik yapmak kişiye en başta huzur verir. “Çünkü iyilik, huzurun kardeşidir.” Ayrıca iyilik insanlar arasındaki sevgiyi de geliştirir.

İyilik, varoluş açısından da çok önemlidir. Bir ruhsal bilgi insanlara şöyle sesleniyor. “Nasıl ki yaşamak için varedildiyseniz, aslında hayır ve iyilik için de varedildiniz.” Bir başka cümlede ise, “Borçlusunuz var oldunuz, yaşıyorsunuz herşeyinizle. Elbette ki borçlusunuz. O’na olan borcunuzu, biribirinize iyi yaptıklarınızla ve iyi verdiklerinizle ödersiniz.” demektedir. Evet borçluyuz, çünkü var edildik ve sonsuz imkân ve nimetler içinde yaşıyoruz. Elbette ki bunları bize Veren Yüce Yaradan’a karşı borçluyuz. Borcumuzu, ancak diğer insanlara sevgiyle, gönülden, karşılık beklemeden yaptığımız iyiliklerle ödeyebiliriz. Çünkü herşeyi vareden Yüce Yaradan’ın hiçbir şeye ihtiyacı yoktur. Dolayısiyle, insanı kurtaracak olan yalnız iyilikleridir.

İyiliğin bir başka adı da hayırdır. Ve “hayır yapmak, hayrı bilenlerin, iyi görenlerin işidir.” Fakat her gözün gördüğü de bir değildir. Ancak iyi bilen iyi görür. Demek ki iyilikte bilmek, bilgi de çok önemlidir. Bilgisiz iyilik yapılamaz. Yani iyilik yaparken önce karşı tarafın neye ihtiyacı olduğunu görmek gerekir. “Hayrın en güzeli, en ihtiyaçta olana verilendir. Hayrın en güzeli, en ihtiyaç olanı vermektir. Hayrın en güzeli, şüphesiz gerçekten sevmektir.” Dolayısıyla iyilikte, en ihtiyaçta olana, en ihtiyacı olanı vermek ve bunu görebilmek, gerçekten bilgi isteyen bir iştir.

İyilik, reaksiyonsuzluk da değildir. Diğer bir insanda gördüğümüz yanlışlıkları, kendini görebilmesi açısından, onu inciteceğini bilsek bile, hayrına, korkmadan ve cesaretle söyleyebilmek de bir iyiliktir. Çünkü niyetimiz iyidir, sevgimiz vardır.

İyilikte doz çok önemlidir. “Çünkü iyilik, dozlu vermektir.” Vermenin sınırı yoktur ama, iyilikte dozunu ayarlamak vardır, ne fazla, ne eksik. Karşıdaki insana ihtiyacından fazla verirseniz - bu maddi veya manevi herşey olabilir - onu yanlışa sevkedebilirsiniz. O zaman siz sorumlu olursunuz. (Örnek; bir bitkiye ihtiyacından fazla su verirseniz, onu çürütürsünüz veya az su verirseniz, onu kurutursunuz.) İyilikte vermenin dozunu ayarlamak da bilgelik isteyen bir iştir. Bu konuda bir bilgi, “Siz iyiliği, güneş gibi yakıcı bilip, onu hayırla kullanınız, yakmadan.” diyor. Biz de iyilikte güneş gibi olmalıyız.

İyiliğin enerji boyutuna gelince; asırlardır bize, “iyilikten iyilik, kötülükten kötülük doğar” veya “iyilik ve kötülük dönücüdür” denmiştir. İyiliklerin kötülükleri giderdiğinden bahsedilmiştir. İyilik öyle bir his, öyle bir enerjidir ki, bize yapılan bir kötülük bu enerjiyle söner gider. Çünkü iyilik de sevgi gibi, enerjiden bir kalkan yaratır. Dolayısiyle, “Bilgi ve iyilik, her kötülüğe sed çeker.” denmektedir.

İyilik bizi özümüze götürür. İyilik bizi, özden vermeğe götürür. İyilik bizi diğer özlerle bir olmaya götürür. İyilik bizi huzura götürür. Sonuçta iyilik bizi Yaradan’a götürür. “İyilikle, hayırla olunuz!.. Sizi kurtaracak yalnız iyiliklerinizdir” Ve “Eğer gerçekten O’nu arıyor, O’na varmayı diliyorsanız, yalnız hayırda olunuz! İşte O’na giden en kısa yol budur.”

Erol Yurderi

Sözün gücü

2010-03-14T20:54:00.004+02:00

Sözün gücü yaradılışta başlıyor. Yüce Yaradan, her şey için, önce “OL” demedi mi? Büyük Yol Göstericiler ve filozoflar, insanları hep sözleriyle etkilemedi mi?

Evet., ağzımızdan çıkan her sözün bir gücü vardır. Boşuna dememiş büyükler, “Dil, kılıçtan daha keskindir” diye. Bir Fransız atasözü de şöyle diyor; “İnsanlar, söylemedikleri sözlerin efendisi, söyledikleri sözlerin kölesidir.” Ne kadar doğru değil mi? Söz ağzımızdan bir kere çıktı mı, geriye dönüşü imkansız!.. Söylediğimiz sözün bağlayıcılığı, bizi zaman zaman çeşitli ızdıraplarla da karşı karşıya bırakmıyor mu?

Bazen de sarfettiğimiz sözler, ÖZ’ümüzden çok uzakta olabiliyor. İçimizde hissettiğimizi dışarıya tam yansıtamıyoruz, kelimeler yetersiz kalabiliyor. Bazen de sözümüze EGO‘muzu katıp, özden iyice uzaklaşabiliyoruz da. Bu konuda bir ruhsal bilgi şöyle diyor; “Düzelecek olan özünüzde değil, sözünüzdedir. Çünkü siz özü temiz olansınız, sözünüze dikkat ediniz.”

Dolayısıyle kullanacağımız sözün nereden geldigini, (özden mi, ego’dan mı?) zihnimizde bunu ayırdetmesini öğrenebilirsek, - ki bu, belirli bir farkındalık isteyen iştir, - o zaman sorun kalmıyor sanırım. Bu da ancak düşüncelerimizi kontrol etmekle mümkündür. Çünkü sözler, düşüncelerimizi ifade etmenin en kestirme yoludur. Ve sonuçta düşüncelerimizin kalitesi neyse, sözlerimizin ve davranışlarımızın kalitesi de o olmaktadır.

Bence insan, öz’ünden düşünüp konuşabilmeyi öğrendiği zaman, gercek güce kavuşabilir, sözün yaratıcı gücünü kullanabilir. Bu da ancak tekâmülle mümkündür. Bir ruhsal bilgi diyor ki: “Tekâmül etmiş insan, şimdi sizin anladığınız, sizin bildiğiniz bilgilerin tamamen dışındadır. O artık, boş yere konuşmanın, boş yere söz sarfetmenin faydasız olduğunu bilir. Onun için, birçok şeyler o kadar çabuk, basit ve kolay olur ki, ondan önce birçok dil dökmeye ne lüzum var.”

Söz ve ses arasındaki ilişkiye gelince; belirli bir tekamül seviyesine ulaşmış olan insanlar, gerçekleri, özlerinden dile getireceklerinden, söylenen söz, özün enerjisini de taşır. Dolayısıyla özden gelen sözün şifa gücü de vardır.

Erol Yurderi

Duygusallık kontrol edilmelidir

2010-03-12T18:04:00.004+02:00

İnsanın bir akıl yönünün bir de duygu yönünün var olduğunu hepimiz biliyoruz. İnsan duygusal bir varlıktır. Karşılaştığı olaylar karşısında değişik duygular yaşar. Bazen ağlar, üzülür, öfkelenir, nefret duyar, kıskançlık duyar. Bazen de sevinç, sevgi veya huzur duyar. İnsanda bulunan bütün bu duygular, üzerinde yaşadığı dünyayı tanıması ve bu fizik realite içinde varlığını sürdürebilmesi için gerekli olan bir durumdur. Yaşamakta olan hiçbir canlı bu duygusallığa son veremez. Ayrıca duygusallık, kendisinden kurtulunması gereken bir eksiklik veya mutlaka yok edilmesi gereken birşey de değildir. Ama duygusallık, kontrol edilmesi gereken bir durumdur. Yani yönetimi elimizde olması gereken, istediğimiz gibi ondan yararlanmamız ve ona istediğimiz şekli verebilmemiz gereken bir durumdur. Bunu da insan, ancak aklı ve mantığıyla kendi duygu alanını sorgulayarak, nerede olduğunu görerek ve kendi içinde gerekli olan değişim ve dönüşümü yaparak sağlayabilir. Duyguların ve mantığın kendi içimizdeki bu dönüşümü ve devinimi ve bunun sürekli yaşanması hali de bizi tekamül ettirir.

Anlatılmak istenen duygusallık, insanı kontrol altına almış olan duygusallıktır. “Zayıflık” veya “zaaf” adını verdiğimiz duygusallık. Eğer bir insanı, nefretleri, kıskançlıkları, öfkeleri, sevgisizlikleri, alınganlıkları (kısaca insanı aşağıya çeken her türlü duygusallık) yönetiyorsa, bu durum, o insanın tekamül hızını da etkiler. Normal hayatı böyle olan bir insanın ruhsal gelişiminden söz etmek pek mümkün değildir.

Duygusallığın kontrolü altına giren bir insan, vicdanının sesini de dinleyemez. Herhangi bir olayda vicdanının ona emretmiş olduğu şeyi duygusal kararlarla, duygusallık hükümleriyle gözardı eder ve sonuçta doğru olan şeyi yapamaz. Objektif davranamaz.

Diyelim ki, iki insan arasında bir olay geçmiş olsun. Olaydan bir süre sonra birinin vicdanı konuşmaya başlasın ve ona desin ki “haksızsın, git özür dile” Bir başka ses de “kesinlikle yapmam önce o gelsin benden özür dilesin.” Ya da ” acaba bunu yaparsam küçük mü düşerim” veya “o kimki ben ondan daha büyüğüm” gibi duygular içinde kalabileceğinden vicdanının emretmiş olduğu şeyi yapmaz. Halbuki vicdanı ona sevgiyi, merhameti, şefkati, dostluğu, iyiliği emreder. Fakat o insanın o anda içinde bulunduğu duygusallık, vicdanının sesini örter. Kısaca duygusallığını kontrol altına alamayan insan, vicdanının sesini de dinleyemez.

İnsanların duygusallıklarına hâkim olamayışı zamanla o insanı nevroz’a veya nevrotik rahatsızlıklara da götürür. (Şahsiyet bozuklukları) Çünkü nevrozda aşırı duygusallık hali vardır. Ama bir insana duygusal hayatına hakim olması ve onu azçok kontrol etmesi öğretilirse, ya da bunu aileden, eğitimden, yaşamdan veya kendi çabası ile öğrenebilirse, o insanın nevroza yakalanması mümkün değildir.

Bir ruhsal bilgi; insanın tekâmülünü engelleyen ve onu aşağıya çeken ve mutlaka insanın uzak durması gereken beş önemli duygu’nun olduğunu söylemektedir.

Bunlar; 1.Öfke (kin), 2. Yalan, 3. Hiddet (kızmak), 4. Haksızlık ve 5. Gıybet’tir.(*)

Ayrıca ikiyüzlülük, insanları hor görme, sevgisizlik ve nefret de insan tekâmülünü engelleyici duygulardır.

Tekâmül, duygusallığa hâkim olmaktır. Ve ancak duygusallıktan kurtulursak herşeyi “teklik” içinde görebiliriz ve “gerçek özgürlüğe” ulaşabiliriz.

(*) Gıybet; bir kimseyi onun gıyabında, yani o arada yokken kötülemek, yermek, arkasından konuşmak ve dedikodu yapmaktır.)

Derleyen: Erol Yurderi

Kendini bilme yolunda, kendini görme biçimleri...

2010-03-11T14:40:00.007+02:00

Eğer bir insan kendini geliştirmek ve tekâmül etmek istiyorsa yapacağı en önemli şey “kendini bilme” çalışmasıdır. Asırlardır bir çok öğretide, dinlerde bu konu devamlı olarak işlenmiş, insanlara “Kendini bil”, “Kendini bilen, Rabbini bilir” denmiştir. Dolayısiyle kendini bilme çalışması, aynı zamanda insanın özüne doğru yaptığı bir yolculuktur da. Özüne ulaşan insan orada Yaradanın sevgisi ve bilgisi ile karşılaşır. Kendini bilme, gerekli değişim ve dönüşümü yapma ve öze ulaşma ise, ancak bilgilenmekle mümkündür. Çünkü bilgilenmek herşeyin başıdır.

Kendini bilme çalışması kişiye ruhsal bir gelişim sağlar. Dolayısıyla, hayatı daha bilgece yaşar. Kendini bilme, aynı zamanda tekamülün de gereğidir.

Kişinin kendini bilmesi, gerekli değişim ve dönüşümü yapabilmesi için önce kendini görmesi gerekir. İnsanın kendini görme biçimlerini üç başlık altında toplayabiliriz.

1- Bilgilenmekle kendini görmek.

2- Olayların içinde kendini görmek

3- Başkalarının diliyle kendini görmek

1- Bilgilenmekle kendini görmek: Bilgilenmek herşeyin başıdır. İnsan bilgilendikçe “farkındalığı” artar. Kendini ve çevresini daha iyi görmeye başlar. Düşüncelerini ve duygularını tanımaya çalışır. Onlara hakim olabilmek için devamlı kontrolden geçirir. Düşüncelerinde ne kadar çok yargı taşıdığını farkeder. Bulduğu olumsuz düşünce kalıplarını değiştirmeye çalışır. Doğru ve yanlışı ayırd etmeyi öğrenir. Kısaca, düşünce ve duygularının ne yönde olduğunun farkındalığını yaşamak, ona değişim ve dönüşüm imkanını hazırlar. Bu da düşüncelerin ve duyguların devamlı olarak kontrol edilmesiyle mümkündür. Farkedilen bir yanlış düşünce veya duygu, eyleme dökülmeden önce düşünce planında değişime uğratılmış olur. Bu da kişiyi doğru eyleme götürür. Onun için bilgilenmenin getirdiği farkındalık kişinin kendini görmesinde çok önemlidir.

2 – Olaylar içinde kendini görmek: İkinci bir yol ise, kişinin karşılaştığı olaylar içinde kendini görmesidir ki, bu da “farkındalık” isteyen bir olaydır. İnsan, duygu ve düşünce planında yakalayamadıklarını veya kontrol edemediklerini zaman zaman eyleme yansıtır. Dolayısıyla yaptığı herhangi bir eylemin doğru veya yanlış sonuçlarıyla karşı karşıya kalır. Eğer insan kendini bilme ve değişim arzusu taşıyorsa, yani bir farkındalık içinde ise, o eylemin içinde kendi durumunun nerede olduğunu, eksikliklerini, yanlışlıklarını görüp, gerekli değişim ve dönüşümleri yapar. Karşılaştığımız her olay, bize bizi gösteren bir aynadır. Aynaya bakıp kendimizi olduğumuz gibi görmeye çalışmak ve değişmek bizi yükseltir. Ayrıca Günlük yaşantıda kendimizin nerede olduğunu ölçebilecek evrensel değerler, yasalar vardır. Bu değerleri kendimizi görmek için ölçü olarak kullanabiliriz.

3 – Başkalarının diliyle görmek: İnsan bazen yukarıda anlatılan bu iki yolla da gözünden kaçırdığı, kendini göremediği zamanlar olabilir. O zaman bizi çevremizdeki diğer insanlar uyarır. Dolayısıyla kendimizi görebilmek için çevremizden yapılan uyarılara da kulak vermemiz gerekir. Genellikle insan, bir başkasından gelen eleştiriye, hemen kendini kapama ve savunma eğilimindedir. Hatta egosundan dolayı eleştiriyi yapana alınabilir, darılabilir, kızabilir de. Ama kendini görmek ve geliştirmek isteyen bir insansa ve bunun farkındalığını yaşıyorsa, böyle bir kişi eleştiriye her zaman açık olacaktır. Ancak yapılacak olan eleştirinin yeri, zamanı, dozu ve sevgi ile yapılması, mesajın karşı tarafa ulaşması açısından çok önemlidir. O zaman kişi söylenen yanlışlıklar, eksiklikler üzerinde düşünecek, onları kabullenip değişime uğratacaktır. Bu durum, kişiye, kendini bilme ve yükselme yolunda kişiye hız kazandıracaktır.

Yukarıda anlatılan kendimizi görme biçimleriyle düşüncede, duyguda ve dolayısıyle davranışlarımızda yapacağımız gerekli değişim ve dönüşüm, bizi süratle arıtacak ve yükseltecektir.

Erol Yurderi

Sabır

2010-03-06T20:57:00.045+02:00

Belirli bir uyanışı yaşayan veya yola giren insanlar, bilgeliğe ulaşmadan, bilge olarak kabul edilmeden önce, evrensel yasa gereği, belirli denemelere, sınavlara sokulurlar. Bunlar çok özel, çok ince sınavlardır. Çünkü bilgeliğe doğru adım atıldıkça her şey incelir.

İnsanın da ince olması gerekir; düşüncede, akılda, mantıkta, duyguda, sezgide, gerçekte ve hayalde, yani her şeyde. Ve insan bunu gerçekleştirmek zorundadır. Onun için insanlardan büyük bir olgu istenir. Bu da "sabır"dır.

Sabrı tarif etmeden önce, her birimiz, kendi içimize dönelim ve sabrın nasıl bir kavram olduğunu düşünelim!. Sabır deyince ne anlıyoruz?. Sabır, pasif bir bekleyiş midir, yoksa aktif bir olay mıdır?

Sabır; tembelce bir bekleyiş veya boş oturuş değildir. Tersine, geçirilmesi gereken süreçte, devamlı iç mücadele isteyen, duyguları, düşünceleri ve hareketleri devamlı kontrol etmeyi gerektiren, aktif bir durumdur. Sabrın içinde kendine hakimiyet vardır. Dolayısıyla karşılaşacağınız herhangi bir olaya karşı göstereceğimiz sabır, sizi birçok yanlıştan ve zarardan korur.

Sabrın karşıtı olan sabırsızlıkta ise, acele etmek ve olayın sonucuna bir an önce varmak isteği yatar. Kendini kontrol etmeyip egosu doğrultusunda hareket eden böyle bir kişi, birçok yanlışa neden olabilir. Çünki evrensel yasalara göre, bir şeyin, belirli bir zaman içinde oluşması için, bir zamana ihtiyacı vardır. Bir çocuğun doğması için nasıl dokuz ay geçmesi gerekiyorsa veya bir meyvenin olgunlaşması için belirli bir zamana ihtiyacı olduğu gibi. O yüzden olayların sonucuna, sabretmeyerek bir an önce erken varmak isteyenler, aslında o olayın olmasını geciktirenlerdir. Her olaya karşı gösterilecek sabır, size bu olayı irdelemek için gerekli olan zaman dilimini kazandıracaktır.

O zaman sabrı şöyle tarif edebiliriz: Karşılaştığımız her olayda eyleme geçmeden önce gerekli olan bu zaman dilimini, sükûnetle, teslimiyetle, içsel çalışma yaparak en iyi şekilde değerlendirmektir, sabır.

Ham bir meyve yersek ağzımızı burar, olgun bir meyve yersek, ağzımız tadla dolar. Her zaman olgun meyve yemek için sabrı öğrenmek zorundayız.

Sabır, her insanın öğrenmesi gereken bir kudrettir aslında.

Erol Yurderi

Düşünce aklın duyulmayan sesidir

2010-03-03T23:52:00.010+02:00

Biliyoruz ki, evrende herşey düşünceden doğmuştur. Yani her şeyin temelinde Yaradanın düşüncesi vardır. İnsanların hayrına birçok kainatlar varetmiş olan Yüce Yaradan, yine insana, onu diğer canlılardan üstün kılan ve her şeyi düşünüp bulmasını sağlayan aklı vermiştir. Ve aklımız O’ndandır şüphesiz.

Konumuz düşünce. Fakat düşüncenin ne olduğunu anlayabilmek için, ilkönce aklın ne olduğunu anlamak gerecektir. Çünkü “düşünce, aklımızın duyulmayan sesidir.“ Aklı şöyle tarif edebiliriz: Bir insanın günlük yaşantısında yaptığı tecrübelerden elde ettiği bilgiler, onun aklını meydana getirir. Akıl bizim idare merkezimizdir ve devamlı tecrübelerle gelişir. Ve gelişen bu akıl sayesinde ruhumuzu terbiye ederiz. Bunu şöylede ifade edebiliriz; ruh tecrübeyi doğurur, tecrübeler aklımızı meydana getirir, akıl da ruhu terbiye eder.

Düşünce ise; akıl ve mantıkla olur. Yani düşünce, aklımızın ve mantığımızın bir parçasıdır. Ve tarif olarak, “düşünmek, aklımızı çalıştırmaktır” diyebiliriz. İnsanın aklı devamlı geliştikçe, düşüncede, akıl ve bilgi doğrultusunda gelişir.

İki türlü düşünce şekli vardır. Bunlardan biri “ussal düşünme“, diğeri ise “duygusal düşünme“dir.

Önce ussal düşünmeyi inceleyelim. Bu düşünce şekli tamamen olmasa da, kısmen mantığa dayalı ve akıl gücünün hitap ettiği bir düşünce biçimidir. Olayları mantık açısından ele alır ve mantık yönünün fazla kullanılması gereken durumlarda kullanılır. Olayları çözümlemede mantık tarafı, duygusal taraftan daha baskındır.

Duygusal düşünme ise bizim ikinci yarımızdır. Tamamiyle bilinçli veya bilinçsiz bir şekilde kendini duygusal yapıya adapte etmiş insanlarda görülür. Mantık yönü bu insanlarda ya eksiktir yada kullanılmamaktadır. Bu durum yaşamda çok büyük zorluklara, çelişkilere yol açar. İnsanların olayları objektif bir biçimde değerlendirmesi zorlaşır. İnsan için önemli olan hem akılla, hem duyguyla, dengede olarak düşünmeyi öğrenmektir.

İnsan düşünce sahasında, hem pozitif hemde negatif birçok düşünce barındırmaktadır. Bunları yaratan insanın kendisidir. Önemli olan bu düşünceleri farkına varmak ve bütün negatif düşünceleri, pozitife çevirmektir.

Biliyoruz ki, iyilik iyiliği, kötülük kötülüğü çeker. Bu bir çekim kanunudur. İyi yada kötü durumların meydana gelmesi bizim düşüncelerimizle ilgilidir. Biz düşüncelerimizle iyi yada kötüyü kendimize çekeriz. Bunun için her zaman düşünce kontrolü şarttır.

İnsanın olumlu düşünceler içinde olması da çok önemlidir. Çünkü olumlu düşünce, hem kendimizde, hemde dışarıdan gelecek yüksek enerjilerle birleşerek, oldukça büyük bir enerji meydana getirir. Mutluluk ve sağlık da olumlu düşüncelerin yaratabileceği bir ruh halidir.

Düşünmek öyle bir olaydır ki, bizi yeni gerçeklere ulaştırır. Ve her şeyin doğrusu düşünerek bulunur. İnsan devamlı düşünüp bulmalıdır. Çünkü bugüne kadar insanlık için faydalı olan şeyleri, sadece düşünen insanlar buldular. Düşünerek onlara ulaştılar. (Arşimed, Newton, Edison) gibi. Düşünmek insanı, bilgilerin saklı olduğu yere götürür. Düşünce ise burada bir anahtartır. Ve herşeye düşünerek ulaşılır.

İnsanın temel hedeflerinden biri de bilginin, düşüncenin zirvesine çıkmak olmalıdır. Çünkü insan zirveden herşeyi çok daha iyi görebilir. Zirveye çıkan insanlar, bilginin ve düşüncenin sonsuzluğu karşısında, kendilerinin bir hiç olduğunun farkındalığını yaşamaya başlarlar. Biz insanlar ve bizim üzerimizdeki bütün yaratılmışlar da sonsuzlukta bir noktadır, tıpkı bilgi gibi, düşünce gibi.

İnsan herşey için geniş düşünmesini öğrenmelidir. Olayları tek yönlü düşünmek büyük kayıptır. Mutlaka olayı çeşitli açılardan ele almalıdır. Çünkü düşünceler çeşitlilik arzeder. Bir olayı çeşitli açılardan ele aldığımızda kendimizi daha ilerlemiş görür ve olaya daha net bir gözle bakmış oluruz.

Ayrıca insan derinliklere ve yüksekliklere ulaşmayı da denemelidir. İnsanlar genelde bunlardan korkarlar, derinliklerden ve yüksekliklerden. Onlardan korkmak değil, onlara ulaşmak gereklidir. Çağımız teknolojinin çağıdır. Bir uçakla gökyüzüne çıkabilir, bir denizaltıyla denizin derinliğine inebiliriz. Düşüncenin gücüde böyledir. Bir kıvılcım bize semayı gösterebilir. Diğer bir kıvılcım ise, bizi toprağa indirebilir. Toprağa dönmek neden? Bizim yapmamız gereken şey, ruhumuzu mümkün olduğu kadar yukarılara çıkarmaktır. Bu da sevgi ve bilgiyle olur.

Gördüğünüz gibi, bütün bilgilenmelerin ve bilginin başı düşüncedir. Ve “doğru düşünmek gerçek bir ibadettir.” Fakat bizim düşüncemiz, başka düşüncelerin yanında bir kıvılcımdır. Unutmamalıyız ki, kainatı düşünenler vardır.

Erol Yurderi

Sorumluluk

2010-03-01T16:58:00.002+02:00

Genellikle belirli bir yola girmiş olan ve “bilgilenmenin getirdiği idrak ve farkındalıkla”, insanın vicdanında oluşan bir duygudur, sorumluluk. Evet öğrenilen her yeni bilgi insana sorumluluk getirir. Elde edilen bu sorumluluk duygusu, daha sonra insanı kendine ve bütüne hizmet etmeye yöneltir. Sorumluluk duygusuna bu açıdan baktığımızda çok önemlidir. Şimdi konuyu biraz daha açalım.

Bilgilenme (Ruhun ihtiyacı olan herşey)

Uyanış (İdrak ve Farkındalik)

Sorumluluk (Vicdan)

Vazife, Hizmet (Kendine ve Bütüne)

Bilinçli veya bilinçsiz, ruhunun ihtiyacı doğrultusunda çeşitli deneyimler geçirerek bilgilenmeye çalışan bir insanın karşısına, bir müddet sonra onu geliştirecek ve yükseltecek olan olaylar ve bilgiler çıkartılır. Bu, ilâhi yasanın bir gereğidir. “Her insana, hayatında birkaç defa kendini onarma ve yükseltme hakkı tanınır”. Bu ilahi yasayı iyi değerlendirerek, bilgilenerek yükselmeye başlayan varlıklar, bir zaman sonra belirli bir idrak ve farkındalığa ulaşırlar. Bu bir uyanış’tır. İşte bu uyanış döneminin en önemli bilgisi ise, sorumluluk’tur. Çünkü insan ilk önce kendini geliştirme sorumluluğunun farkındalığını yaşar. Yani insan olarak ilkönce kendinden, kendini geliştirmekten sorumludur. Daha sonra çevresinden ve bütünden.

Hiçbir insan, ömrü boyunca, sorumluluk almadan yaşayamaz. Eğer böyle yaparsa gelişmesi durur ve olgunlaşamaz. Sorumluluk duygusu, insan geliştikçe daha çok artar. Ve bir müddet sonra, vicdanda duyulan bu sorumluluk duygusu, vazife duygusuna dönüşür. Vazife ise, yapılması gerekli olan, idrak edilmiş bir bilgidir. Vazife duygusunun içinde sevgi ve şefkat vardır. Başta da söylediğimiz gibi, sorumluluk duygusu bu açıdan bakıldığında çok önemlidir.

Yazının başında sorumluluğu, “bilgilenmenin getirdiği idrak ve farkındalıkla, insanın vicdanında oluşan bir duygudur” diye tarif etmiştik. Evet, her insanın kendi ruhsal tekamül seviyesine uygun olarak, bir idrâki (anlayışı), hissedişi ve düşünüşü vardır. Bu, o insanın gerçeğini ifade eder. Evrende her ne kadar ruh varlığı varsa, o kadar tekamül farkı ve vicdan derecesi vardır. Dolayısıyla herkes kendi vicdan hükümlerine göre sorumludur. Yani insanı yaptıklarından dolayı sorumlu tutan vicdanıdır. Peki “vicdan” nedir?

Sözlük anlamıyla vicdan; yanlış ve doğrunun ne olduğunu bildiren duygu, içsel ses. Davranışlarımızın ahlakça değerli olup olmadığı hakkında öznel şuur. Bu şuur, yapmayı yada yapmamayı öğütleyerek, uyararak, suçlayarak, kınayarak, yargılayarak, onaylayarak kendine özgü bir biçimde yaşam ve eylemlerimize eşlik eder.

Ruhsal bilgiye göre vicdan; “ruhun öz malı olan bir yetenektir, kudrettir. Ve tekamül oranında gelişir. Denetleyici, hesap sorucu ve ayırt etme gücüne sahiptir. İlâhi irade yasalarının, ruhta bir yansıma yeridir.”

İnsan düşüncelerinden de sorumludur. Çünkü zihnimizde ürettiğimiz + veya -düşünceler bütün evrene yayılmaktadır. Ve biz ürettiğimiz düşüncelerimizle iyi yada kötüyü kendimize çekeriz. Bu da tekamülümüzü etkiler. Ayrıca negatif düşünceler içinde olmanın sinir sistemimizi ve tüm sağlığımızı nasıl etkilediğini hepimiz biliyoruz. Yukarıda insan olarak ilk önce kendimizden sorumlu olduğumuzu söylemiştik. Dolayısıyle, düşüncelerimizi kontrol etmek sorumluluğumuzu da içimizde hissetmeliyiz.

Bilginin sorumluluk getirdiğinden bahsetmiştik. Evet, her insan bildiğinden sorumludur. İnsana sorumluluk yükleyen bilgi, kitâbî bilgi değil, bizzat uygulanarak ya da derin bir sezgiyle gerçekliği insan tarafından “idrak edilmiş ve hazmedilmiş bir bilgidir.” Artık o, insanın öz malı olmuş ve bir yaşam kuralı halini almıştır. Yeri ve zamanı geldiğinde insanın o bilgiyi kullanması gerekir. kullanmadığı taktirde hesap sorulmayı hak eder. Çünkü insan bildiğinden sorumludur.

Sorumluluklarımızı sevelim! Onlardan kaçmayalım. Onları kabul edip, üzerimize düşeni yaptığımız zaman, bütünün evrensel yürüyüşüne de yardım etmiş oluruz. Bence doğru olan da budur.

Erol Yurderi